Më të fundit

  • Nis aksioni “Pastrojmë Shqipërinë që duam”, Klosi: 160 mijë vullnetarë të regjistruar

    Ka nisur sot nga Qesaraka aksioni “Pastrojmë Shqipërinë që duam”, një nismë që do të shtrihet në të gjithë vendin. Në ditën e parë ka qenë i pranishëm edhe Ministri i Mjedisit Blendi Klosi si dhe Ministrja e Mjedisit dhe Planifikimit Hapësinor, Albena Reshitaj, e ardhur enkas për këtë aksion. Ministri Klosi tha se deri tani janë regjistruar 160 mijë vullnetarë që do të marrin pjesë në pastrimin e Shqipërisë. “Aksioni Pastrojmë Shqipërinë që duam, fillon sot por vazhdon për 6 muaj. Është një nga zonat simbol.

    Lexo me shume
  • Bursa e energjisë, miratohet draft-ligji për krijimin

    Bursa e Energjisë, një nga pjesët më të rëndësishme të tregut të energjisë, do të ngrihet së shpejti. Qeveria miratoi në mbledhjen e fundit të mbajtur të mërkurën (më 22 nëntor) një projektligj që zgjidh “ngërçin”, duke përcaktuar se cili do të jetë operatori që do ta ketë nën menaxhim. Këtë detyrë, sipas vendimit, do ta ketë Operatori i Sistemit të Transmetimit. Me këtë projektligj, detyra e OST-së do të jetë menaxhimi dhe administrimi i platformës në bazë të parimit ditë në avancë.

    Lexo me shume
  • Mësime nga historia mbi efektet e ndotjes së ajrit

    Në epokën e hershme industriale, Britania ishte e famshme për fabrikat e saj satanike. Dhe revolucioni industrial, i cili bëri shumë për të rritur të ardhurat dhe pasurinë, varej pothuajse tërësisht nga një burim i karburantit: qymyri. Qymyri furnizonte shtëpitë dhe motorët me avull me qymyr u kthyen në rrotat e industrisë dhe transportit. Në Britani, shkarkimet e tymit të zi ishin deri në 50 herë më të larta në dekadat e mëparshme sesa sot. Smogu i madh i Londrës i vitit 1952, që nxiti politikëbërësit të vepronin, vranë 4,000 njerëz brenda hapësirës kohore të një jave.Por edhe kjo nuk ishte aq dramatike sa ç’ishte më parë.

    Lexo me shume

MJEDISI SOT 152

“Mos e ler kafshatën e fundit, se është gjynah!”. Me siguri kjo të kujton shprehjen e gjysheve dhe fuqinë që i jepte herë varfëria e here nikoqirllëku, besëtynisë së kafshatës së fundit që asnjëherë nuk duhej lënë pa përfunduar.

Sot më shumë sesa bestytëni, kjo vjen si përgjigje emergjente ndaj konsumizmit global e përqafuar edhe nga vendet më të zhvilluara të botës, ku ndër nisma të tjera, në shumë ristorante gjoba që do t’ju duhet të paguani për ushqimin e pakonsumuar në pjatën e porositur është mesatarisht 5 € për 100 gramë ushqim.

Pëballë ekonomive të mëdha të cilat po përkrahin mekanizma për të ulur shkallën e konsumizmit, qëndrojnë statistikat e frikshme që tregojnë se 795 milionë njerëz në botë nuk arrijnë të kenë në dietën e tyre ushqimore sasinë minimale të ushqimit për të jetuar shëndetshëm dhe në mënyrë aktive, thënë ndryshe një në nëntë persona shkon në shtrat i uritur.

Por keqmenaxhimi zinxhir i ushqimit nga ferma, në tregje e deri në shtëpiat tona, nuk shqetëson vetëm të varfërit. Në Shqipëri mund të shquajmë nisma që nxisin qasje të barabartë në burime ushqimore, por këto hapa fillimisht vijnë si shkëndija të çështjeve më të mëdha sociale, pa u ndalur gjithmonë edhe në problematikën ekonomike dhe mjedisore të mbetjeve ushqimore.

Referuar kësaj të fundit, praktika e përdorur gjërësisht e rikthimit në formë mbetjesh në tokë dhe ujëra të produkteve ushqimore dhe bujqësore dhe më keq akoma, pa patur mundësinë për të qenë pjesë e zgjedhjes nga konsumatori, ndikon tepër negativisht në mjedis.

Ngarkesa e tokave tona me lëndë kimike të ndryshme, edhe pse në përgjithësi është shumë më e ulët se në disa vende të zhvilluara të Evropës, mbetet sërish e lartë. Ndër të tjera, edhe mbetjet ushqimore dhe plehrat organike të pa kalbura mirë janë burim ndotjeje, duke çliruar gaze të fuqishëm serë si metani. Gjithashtu, përpos gjurmës ekologjike të karbonit, mendoni për gjurmën ekologjike të ujit, për sasinë e burimeve ujore që përdoren për të prodhuar ushqime të pakonsumuara. Botërisht kjo përllogaritet afërsisht sa tri here vëllimi i liqenit të Ohrit. Mendoni edhe llojet e rrezikuara të faunës duke shfrytëzuar më shumë territore si pasojë e kërkesës për më shumë ushqim të panevojshëm, dhe të gjitha këto e të tjera të papërmendura, nuk kanë nevojë për imagjinatë të zhvilluar.

Në kohërat e kërcënimit të prodhimtarisë nga ndryshimet klimatike, të globalizimit të tregjeve ushqimore dhe shtimit të rasteve ku ushqimi rrit kilometrat por jo cilësinë, të mbetjes stok të prodhimit bujqësor, të mungesës së stabilitetit të çmimeve për të njejtin produkt, të sistemeve ekonomike që me politikat e tyre trondisin ekuilibrat natyrorë, të sëmundshmërisë në rritje prej kequshqyerjes, të largësisë më të madhe në marrëdhënien me natyrën, të shpyllëzimit për kullotjen e kafshëve për më shumë prodhim, të shpërdorimit të ujit, të urbanizimit shpeshherë edhe të zhdukjes së tokave bujqësore, të humbjes së identitetit lokal të ushqimeve… në këto kushte a mundemi ende ta trajtojmë ushqimin si dhuratë dhe si pasuri nga ferma në tavolinë?

SHKARKO DOKUMENTIN [PDF]